martes, 9 de maio de 2017

Mais outra localización de Víbora fuciñuda

Eis acó unha boa nova para a bisbarra de Monterrei: Acaba de aparecer outra cita de Víbora fuciñuda, Vipera latastei, nunha grella na que non constaba a súa presenza. Bon, semella que si que había dúas citas antigas de presenza aínda que sen confirmación plena.

Grazas a Pablo Serrano polo seu descubrimento e por toda a información aportada.

Como xa publicaramos nunha anterior entrada esta especie é, segundo a Guía de Anfibios e Réptiles de Galicia de Moisés Asensi Cabirta, o ofidio máis escaso de Galicia, relegado ás montañas, e desaparecido das zonas con presión humana. As pirncipais ameazas son a morte directa por humanos, o atropelo e, sobre todo, as repoboacións forestais.

Como dato a significar imos poñer a súa distribución mundial segundo o Atlas dos Anfibios e Réptiles de Galicia da Sociedade Galega de Historia Natural (páx. 98-99) Víbora fuciñuda, Vipera latastei (Boscá, 1878), Martiño Cabana Otero, Distribución mundial: Especie iberomagrebí que se distribúe polo norte de África e a Península Ibérica. Nesta vive en gran parte do mediteráneo ibérico ocupando tamén as zonas máis térmicas da montaña setentrional peninsular. Escasa na Meseta e noutras zonas de baixa altitude do terzo norete onde queda relegada ás zonas de maior altitude.

No Atlas y Libro Rojo de los Anfibios y Reptiles Españoles refire o seguinte: Es posible su presencia en otras sierras del sur de Orense, como Serra da Pena, Serra de Larouco, Serra das Penas Libres, y Serra de Queixa (P. GALÁN). A súa catalogación figura na Categoría mundial (UICN) coma non catalogada, e na Categoría en España coma case ameazada NT.

Vípera latastei. Fotografía de Pablo Serrano

Na zona semella que se coñece co nome vernáculo de A Bicha.

A localidade e as coordenadas do punto de observación manteranse en segredo para non dar pistas a posibles silvestristas. Serán partilladas para os atlas de distribución de hérpetos en Galicia: Atlas dos Anfibios e Réptiles de Galicia, da SGHN, e Atlas e Libro Vermello dos Anfibios e Réptiles de Galicia.

Parabéns ao descubridor Pablo Serrano e grazas ao cientista Martiño Cabana, e aos naturalistas Moisés Asensi e Rafa Vázquez polas aportacións facilitadas.

Vipera latastei. Fotografía de Pablo Serrano
Vipera latastei. Fotografía de Pablo Serrano

6 comentarios:

  1. Fantástica nova Xosé Ramón. E boas fotos, que cobran dobre valor por seren unha especie tan rara de ver xa no país.
    Parabéns ao descrubridor e a ti polo post
    PD: Unha matización, o Atlas (no que eu fun tamén redactor) é da SGHN, non de Moisés ;)

    ResponderEliminar
  2. Bon, xa puxen o nome da SGHN, que boa nova, si, nunha grella non confirmada, aínda que si había dúas citas antigas para pescudar, saúdos

    ResponderEliminar
  3. Moi boas,
    Unha nova cita interesante. Realmente é unha das especies máis escasas de Galicia (só por riba de Galani, Emys e Blanus). No Atlas e Libro Vermello dos Anfibios e Réptiles de Galicia (Cabana & Galán, en preparación) témola rexistrada en 11 UTM de 10x10 km (esta cuadrícula xa a tiñamos rexistrada) o que demostra o escasa que é pese a facer moitas prospeccións pola zona de presenza potencial.
    Hai unha cuestión curiosa, xa que se se fai unha análise en detalle dos datos (tendo en conta que o número de rexistros do Atlas é de 50, dos cales 32 son puntos exactos) as altitudes ás cales se pode ver esta especie non son os citados clasicamente. Nas guías comentábase a súa presenza sempre por riba dos 800 metros pero realmente a metade destas citas puntuais (e, polo tanto con rexistro de altitude fiable) están por baixo dos 850 metros e o resto por riba. Polo tanto, debemos ter en conta isto para buscar a víbora fuciñuda incluso en zonas por debaixo das altitudes que se citaban antigamente, incluso no rango dos 400-199 metros (4 citas dispoñibles). De feito, esta observación que envía Xosé Ramón está a 667 metros de altitude.
    Moito queda por saber dos hérpetos galegos (e dos de fora aínda máis...).
    Unha aperta,
    Martiño

    ResponderEliminar
  4. Obrigado Martiño pola amplicación de información, o que quedará por saberse aínda, saúdos

    ResponderEliminar
  5. Carallorum, Moncho, coma pra atopala pola serra das Penas livres ou livérrimas
    Unha nova moi boa; mais haberá que andar a modo polas noites e nos crepúsculos facendo daguerres nas noites estreladas.
    Longas apertas, meu
    :)´

    ResponderEliminar
  6. Oh Beato D'Arzádegos, pois é de facto assim, mesmamente nas Penas Livres !!!
    Cumprimentações e ceivedade, não é ?

    ResponderEliminar